JC Vizit rocks

Vandaag exact een week geleden DE ervaring van mijn leven gehad op een podium. Ik heb mogen en kunnen optreden voor een zaal van 150 man, zeker. En dan nog wel voor eigen publiek, zoiets noemen ze geloof ik een 'thuismatch'. Man, man, man al zenuwen zo'n twee dagen op voorhand. Mijn vrouw, Nele werd thuis al zot van mij. Ge zou van minder. Maar die zenuwen waren er dan ook omdat ongeveer een kwart van iedereen die kwam mij kende. Das dus erop of eronder.
De avond zelf stond ik te ijsberen achter het podium. Logisch ook ik moest als eerste openen. De stress en de zenuwen gierden door mijn keel. Eens aangekondigd door Michael Van Peel stormde ik het podium op en vroeg het publiek om meer, meer, meer applaus. En ze deden het nog ook. Mijn setje mooi gespeeld en zelfs een beetje uitgebreid. Uiteindelijk heb ik afgesloten met een rap over Wilrijk die ik al een paar maand klaar had zitten.
Achter de gordijnen kreeg ik direct de woorden van Peggy te horen: 'Goed gedaan Bart, ge speelde ze plat.' Bangelijk het was er dus blijkbaar los op. Wat een eer ook om als beginnende kleine garnaal te mogen spelen met Tom Cools, Sven Hardies, Jan-Bart De Meulenaere, Peggy Van Dooren en Philippe Geubels. En natuurlijk de onevenaarbare hyperkineet Michael Van Peel.
Voor dit soort optredens doe je het, ... kicken van begin tot eind.

(foto by J-B's vader)

Wat een K...T podium

Voila weeral een optreden achter de rug. Het deed echt deugd nog eens op een podium te staan na bijna 2 weken. De spanning, de stress, ... das echt kicken.
Het optreden vandaag was zeker niet het beste dat ik reeds deed, maar ik ben toch tevreden. Dit was de eerste keer dat er echt wat interactie was tussen mij en het publiek. Met dank natuurlijk aan de mooie serveerster en de twee dames die te laat binnenkwamen. Dankbare slachtoffers natuurlijk.
Juist het podium wilde niet echt mee. Ik was nog geen minuut bezig of dat podium schoof uit elkaar door mijn gespring en gedans. Soit snel ne sjot tegen gegeven en het stond terug goed. Zo leer je omgaan met onverwachte zaken zeker?!
Achteraf ook een leuke babbel gehad met Thomas Smith, Akim A. J. Willems en Peggy (van) Dooren. Thomas was van de mening dat het zeker al sterk in elkaar zat en dat we al best fier mochten zijn op datgene wat we tot nogtoe bereikt hadden. Als hij dat zegt als 40-jarige ouderling met een opplooibaar fietske dan zal dat wel zo zijn zeker ;-)
Kortom weer een toffe ervaring waar we verder op kunnen bouwen.

Joker, I'll be back ! !

Ja 't was eindelijk zover. Het optreden in 'HET' comedy cafe van Antwerpen, The Joker. Het kleinste podium van het westelijk halfrond samengaand met een publiek dat al heel wat comedy te verwerken had gekregen. Goed voor de nodige zenuwen weer en stress.
Zelf vond ik mijn set deze keer het minst geslaagd. Nochthans heeft het publiek weer een aantal maal gelachen. Toch voelde ik me niet zo zeker op het podium en moest ik soms en beetje zoeken naar mijn woorden. Blijkbaar merkte sommige andere comedians het ook op. Toch waren er een aantal mensen in de zaal die achteraf zijn komen zeggen dat het een aangename verrassing was mij bezig te zien. Voor hen was het dus duidelijk niet zichtbaar.
Op zich voelde ik me na het optreden niet helemaal tevreden, maar de commentaren die ik kreeg van een dame in het publliek, een nicht, de directeur van CC De Kern en Han Coucke waren zo opbouwend dat ik toch ben gaan slapen met een voldaan gevoel.

JOKER I'LL BE BACK ! !

Heil, Schuttershof ! !

Gisteren, donderdag 4 oktober, nog eens mogen optreden na exact twee weken. Het vorige optreden was in een obscuur, donker woonkamertje met 80 lekker dicht bij elkaar gepropt(Novonov). Nu was het net even iets anders. Een gerenoveerd achterzaaltje van cafe Schuttershof met tafels zoals in een refter, 'gezellig' blauw neon-licht en André Hazes die boven de toog hing te waken. De sfeer zat er pas echt in toen ze liedjes uit de '60 en '70 begonnen te draaien.
De sfeer was helemaal anders als de eerste keer. Ook bij mezelf merkte ik toch iets minder zenuwen als voordien. Toch als het mijn beurt was na Livien, die voor de verandering nog maar eens iets anders deed ;-), voelde ik weer die kurk droge mond opkomen. Eens aangekondigd door Danny Van Britsom, stormde ik het podium op en groette het rechtse publiek van Hoboken met een kliene 'rechtse'-groet. Blijkbaar al goed voor een eerste lachje. Ik deed mijn set, die iets langer duurde dan de afgesproken 5 minuten, en ging terug zitten.
Zelf had ik niet zo'n voldaan gevoel omdat je weinig tot geen respons kreeg of hoorde vanuit de zaal. Toch was er weer 'good old' Peggy die me geruststelde en zei dat het best OK was. Nadien ook nog wat nagekaart met anderen en ook zei zeiden dat het in orde was.
Tegen volgende keer ga ik toch echt proberen er een joke in te steken. Persoonlijk vind ik dat het iets te veel een verhaaltje blijft. Maar we blijven ervoor gaan en sleutelen verder aan de tekst.