Verslag van de laatste 5 optredens met het project 'Get-Up, Stand-Up!'

Ja, eindelijk komt het er nog eens van, ... een verslag. Ondertusen hebben we heel onze 'tour' afgerond. Dit verslag zal dus een kleine samenvatting worden van de indrukken die ik heb opgedaan tijdens onze optredens.
JH Den Eglantier
Rare plaats om te spelen. Een echt podium waar je een hard-rock band op ziet spelen. Lekker hoog verheven boven het publiek. Mensen met hoogtevrees konden best niet op het podium staan. Deze keer viel best mee, natuurlijk tegenover gisteren (de première) was het effe terug met de twee voetjes op de grond komen. Mijn set was in orde en de mensen zaten met een glimlach op het gezicht maar de lach hielden ze liever voor zich. Tijdens mijn set werd ik wel even afgeleid door een of andere randdebiel van de veiligheid die streepjes kwam zetten van achter het gordijn. Deze avond was Latif trouwens de man, hij kreeg verschillende lachsalvo's en zelfs applaus. Met andere woorden een leuke avond, maar niets meer voor mij.
CC Merksem
Wat een tof en gezellig zaaltje is me dat. Lekkere rode zeteltjes om gezellig in te zitten een smal en diep, mooi verlicht podium en een bangelijke backstage. Alles wat je nodig hebt om je goed te voelen en een bangelijke avond neer te zetten. En dat was ook zo. Han (Coucke) had het publiek opgewarmd en dan was het aan ons. Tijdens de opwarming had hij interactie met een dame uit het publiek, Sonja. Onder al de GUSU's hadden we dan maar afgesproken dat iedereen ergens Sonja moest betrekken in zijn set. Deze avond was voor mij echt een voltreffer. Voor het eerst ben ik me bewust geworden dat het niet altijd is wat je zegt waar de mensen om lachen. Soms zijn pauzes of gebaren veel doeltreffender. Mijn set was net dezelfde gebleven als vorige week en toch veel meer respons gekregen van het publiek. Zowel voor mij als voor een aantal andere GUSU's zal dit een leuke avond blijven in hun comedy-geheugen.
CO De Schelde
Ruim op voorhand vertrokken naar het tropische Zandvliet. De tropische, natte regenbuien vielen die avond met bakken uit de lucht. Eens aangekomen zag ik dat het een afgedankte school was die was omgebouwd tot een 'cultureel-iets' in een dorp waar enkel een Delhaize en een chinees restaurant was. Weer een leuke zaal met een mooi podium en voor het eerst een draadloze micro. Mijn set was zonder veel franje's maar toch goed. Ik zal nooit een echte stand-upper worden, maar eerder een man van de verhaaltjes. Toch sloeg dit wel aan bij het 'niet-Zandvlietse' publiek. Ze waren van Wilrijk, Edegem, Schilde, Boom, ... naar Zandvliet gekomen maar het eigen volk had zoiets van ... 'Nee, daar geven wij geen geld aan uit. Wij gaan liever shoppen in den Delhaize of eten bij de Chinees.'
Effe ook tante Doll, nonkel Dré, tante Josfine, nonkel Jef, Maarten, Nele, mama en papa bedanken die ook in de zaal zaten.
CD Rix
Jaja de voorlaatste keer. In de zaal zat zo'n 160 man waarvan er al 28 uit Oevel-city kwamen, bedankt Tom voor je groupies ;-) Deze avond ging ik eens proberen iets nieuws te brengen in mijn set. Deze inzichten had ik opgedaan tijdens een workshop op woensdag met Arbi en Tom. Ik had dus de nodige extra zenuwen. Nadat ik werd aangekondigd door Bart Cassau als niet stand-upper maar eerder cabaret, glunderde ik wel. Dat vond ik wel een compliment. Mijn set begon best sterk vond ik zelf. Alles kwam er vlot uit, de mensen hadden echt zin om te lachen en waren in de moed voor een leuk avondje comedy. Toch naar het einde op aan ging mijn tweede nieuwe deeltje kompleet de mist in. Daar kwam dan ook nog eens een kleine verspreking bij, maar ja. Niet getreurd, ik heb het tenminste geprobeerd. Toch was ik best tevreden over 3/4 van wat ik die avond deed.
NOVA
De laatste, fini, the end ... maar het werd allemaal opgenomen. Een goei figuur slagen was waar ik mee bezig was. Het publiek was niet allemaal gekomen en al snel werd duidelijk dat ze toch wat koeler waren dan de vorige keren. Ik moest pas als 7de, na de pauze dus. Ik werd aangekondigd door Han Coucke ... ik nam een loopje en ging het podium op. Ja, heel den tour ging het goed maar de laatste keer moets ik toch wel struikelend en half vallend het podium op komen zeker. En dat allemaal door zo'n stomme blauwe Ikea-mat die op het podium lag. Soit ik maakte er een grapje over en heb me niet van de wijs laten brengen. Ik speelde de set met evenveel energie en overtuiging als de laatste keren en toch kreeg ik niet de verwachte reacties. Spijtig maar het applaus achteraf liet blijken dat ze het toch wel aangenaam vonden om naar te luisteren. Het was niet zomaar een beleefdheidsapplausje.
Nu zit het er dus echt op ... nu moeten we op eigen benen staan en verder zoeken als we er in verder willen gaan.